دوربینی (Hyperopia)

شیوع دوربینی (هیپروپی) از نزدیک بینی کمتر است. دوربینی معمولاً در حدود 1+ تا 4+ دیوپتر بوده و به ندرت به 8 دیوپتر و بالاتر می‏ رسد. دوربینی وقتی ایجاد می‏ شود که یا چشم نسبت به انحنای قرنیه طول کمتری داشته و یا قرنیه نسبت به طول چشم انحنای کمتری دارد, در نتیجه نور وارده به چشم در پشت شبکیه متمرکز می ‏شود. در این حالت اشیای دور تار به نظر می ‏رسند و تصاویر نزدیک حتی بیشتر تار می‏ شوند. افراد جوان که دوربین هستند می ‏توانند با استفاده از قدرت متمرکزکننده عدسی چشم، تصویر را از پشت شبکیه به روی شبکیه بیاندازند و در نتیجه واضح ببینند. اما در دوربینی شدید یا سنین بالاتر این توانایی کاهش یافته و بیماران احتیاج به عینک مطالعه یا عینک دو دید دارند.

با افزایش سن توانایی متمرکز کردن تصویر بر روی شبکیه کاهش می‏ یابد و به تدریج وابستگی چشم‏ های دوربین به عینک بیشتر می‏ شود و به شماره بالاتری نیاز پیدا می‏ کنند. معمولا در افراد دوربین نمره واقعی چشم بالاتر از عینک مورد استفاده آنها می‏ باشد. برای اصلاح دوربینی از عدسی های محدب استفاده می‏ شود که با علامت مثبت (+) تجویز می شوند. چشم از پشت این عینک ها درشت‏ تر به نظر می‏ رسد.